(+48) 592 980 231 biuro@makehealth.pl

Pneumokoki – dlaczego są niebezpieczne?

Czym są pneumokoki i dlaczego szczepienia przeciwko pneumokokom są tak ważne? Odpowiadamy. Pneumokoki są bakteriami, które leżą u źródła najczęstszych przyczyn poważnych zakażeń bakteryjnych u dzieci.

Endoproteza kolana

_ Pneumokoki zagrażają głównie dzieciom _

Pneumokoki często gnieżdżą się w nosie lub też w gardle nosiciela i nie wywołują objawów u dzieci zdrowych, przy czym nosicielami pneumokoków mogą być również osoby dorosłe. Mogą oni stanowić w tym wypadku źródło zachorowania dla innych osób, podatnych za zakażenie, infekcję.

Na co wpływają pneumokoki?

W znacznej większości przypadków pneumokoki powodują zapalenia górnych dróg oddechowych, ale u bardziej podatnych dzieci oraz dorosłych mogą prowadzić do zagrażających życiu ciężkich zakażeń, do których należą między innymi posocznica, zwana również sepsą, polegającą na wielonarządowym zakażeniu, zapalenie opon rdzieniowo- mózgowych, a także zapalenia stawów oraz zapalenia płuc.

Zakażenia te powodują bardzo poważne powikłania, także o charakterze trwałym i mogą w rezultacie prowadzić od zgonu. Do zakażenia może dojść drogą kropelkową, poprzez wdychanie drobnych kropelek z w powietrzu lub poprzez bezpośredni  kontakt wydzieliny oraz śliny z dróg oddechowych z nosicielem albo chorym. Zwiększone ryzyko zakażenia występuje u wcześniaków oraz dzieci i dorosłych należących do grupy ryzyka, czyli chorujących na niektóre choroby przewlekłe to jest niedobory odporności, choroby serca, płuc, nerek, cukrzyca lub też wady słuchu. Jedynym dostępnym sposobem, aby ustrzec się przed zakażenie pneumokokami jest szczepienie ochronne.

Szczepionki zawierają maleńki fragment bakterii, przy czym  w Polsce dostępne są dwa rodzaje szczepionek: Szczepionki skoniugowane, które można podać od szóstego miesiąca życia oraz Szczepionki polisacharydowe, które można podać dzieciom powyżej drugiego roku życia u osób z grupy ryzyka. Szczepionki są skuteczne. Liczne badania kliniczne oraz laboratoryjne  wykazują zmniejszenie liczby zachorowań na inwazyjną chorobę pneumokokową, a także zmniejszenie częstości nosicielstwa pneumokoków.

Urazy kręgosłupa szyjnego. Dlaczego są niebezpieczne?

Generalizując, wszelkie urazy kręgosłupa są niebezpieczne. Zdecydowana większość przypadków urazów dotyka osób pomiędzy szesnastym a dwudziestym piątym rokiem życia, jednak niektóre urazy odcinka szyjnego są typowe dla osób starszych.

Jakie urazy kręgosłupa spotykamy?

Rodzaj urazów odcinka szyjnego kręgosłupa zasadniczo dzieli się według tego, w jaki sposób one powstają, czyli według mechanizmu.  Będą to zatem urazy o mechanizmie zgięciowym, urazy o mechanizmie wyprostnym, urazy kompresyjne oraz urazy o nieznanym mechanizmie powstania. Urazami o mechanizmie zgięciowym będą wszelkie urazy typu zwichnięcia czy podwichnięcia. Uraz ten jest często obustronny i bardzo niestabilny.

Czasami kręgi mogą się przesunąć ku przodowi, aż o pięćdziesiąt procent szerokości kręgu, jak również w niektórych przypadkach pojawia się także poszerzenie wyrostka kolczystego. Z kolei do urazów o mechanizmie wyprostnym  zaliczamy złamanie części międzystawowej obrotnika, które stanowią między dziesięć, a piętnaście procent wszystkich urazów wyprostnych, złamanie blaszki granicznej, złamanie łuku tylnego atlasu, a także złamanie dyslokacyjne.

Osoba, która doznała urazu kręgosłupa szyjnego będzie przede wszystkim wskazywała na na ból karku, a także sztywność karku. Wystąpić może również bolesność palpacyjna, jednakże tylko  u tych osób, które podczas urazu nie straciły przytomności.

Urazom kręgosłupa szyjnego towarzyszą także często zaburzenia świadomości, uszkodzenia naskórka lub twarzy. Zważywszy, że do urazów kręgosłupa tego typu, czyli w odcinku szyjnym najczęściej dochodzi podczas wypadków komunikacyjnych lub innych wypadków, przed przystąpieniem do udzielenia pomocy osobie poszkodowanej należy mieć na uwadze kilka istotnych rzeczy. Przede wszystkim, zanim udzielimy pierwszej pomocy upewnijmy się, że poszkodowany oraz my sami jesteśmy bezpieczni i nic nam nie zagraża.

Jeśli podejrzewamy u osoby poszkodowanej uraz kręgosłupa, to pamiętajmy, że nie wolno takiej osoby przewracać, należy natomiast udrożnić drogi oddechowe oraz przywrócić oddychanie i krążenie krwi, a następnie zadzwonić po pogotowie, które udzieli fachowej pomocy, między innymi zakładając poszkodowanemu specjalny, usztywniony kołnierz, który ma na celu zapobiec uszkodzeniom rdzenia kręgowego.

Hashimoto

Hashimoto jest chorobą autoimmunologiczna, to jest autoagresywną związaną z układem odpornościowym człowieka, podczas której tenże układ odpornościowy nie broni organizmu przed wszelkimi infekcjami. A wytwarza stany zapalne we własnych tkankach. Choroba Hashimoto zwana jest także przewlekłym limfocytowym zapaleniem gruczołu tarczowego. Pierwsze przypadki choroby opisane zostały już w 1912 roku przez Hakaru Hashimoto.

Kogo najczęściej dotyka ta choroba?

Choroba tam w znacznej większości dotyka kobiet, głównie między 45, a 60 rokiem życia i ma charakter postępowy. Chcą charakterystyczna jest również to, że Hashimoto  generalnie jest bezobjawowe, a towarzyszące chorobie przypadłości lub symptomy często przypisywane są stanom nie wiązanym z chorobą.

Objawami postępującej choroby jest zmęczenie, osłabienie, przygnębienie oraz rozdrażnienie, suchość skóry oraz kłopoty z utrzymaniem wagi, zaparcia, przedłużony czas trwania miesiączki, a także kiepska tolerancja zimna. Do podjęcia działań w kierunku zdiagnozowania choroby najczęściej dochodzi, gdy  zaczynają się problemy z tarczycą. Postawienie diagnozy polega na przeprowadzeniu wywiadu rodzinnego oraz lekarskiego, w celu stwierdzenia czy w rodzinie występowała choroba, ponieważ uważa się, że Hashimoto może mieć podłoże genetyczne- w prawie 50 procentach choroba jest dziedziczona. Ponadto wykonuje się badanie palpacyjne, które pozwala na wykrycie nieprawidłowej budowy gruczołu oraz badania laboratoryjne.

O problemach może świadczyć podwyższone przeciwciała anty-TPO-Ab oraz przeciwciała antytyreoglobulinowe i przeciwciała TSH. Bada się również poziom hormonów T3 i fT3 oraz T4 i fT4. Czasem pomocniczo wykonuję się USG gruczołu  oraz w celu wykluczenia zmian nowotowrochych-badanie histopatologiczne. Leczenie farmakologiczne choroby oparte jest na podawaniu leków imminosuspresyjnych oraz sterydów o działaniu przeciwzapalnym. Bardzo ważnie jest ciągłe obserwowanie organizmu w celu wychwycenia jakichkolwiek zmian oraz zachowywanie odpowiedniej diety oraz systematyczność w wizytach lekarskich.

Witamina D – jej wpływ na nasze zdrowie

Witamina D pełni niezwykle ważne funkcje w organizmie- głównie witamina D bierze udział w regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej i mineralizacji tkanki kostnej. Bardzo ważne jest jednak, aby była ona dostarczana w odpowiednich dawkach- zarówno jej niedobór jak i nadmiar może mieć negatywne skutki dla zdrowia.

Niedobór witamin i minerałów wpływają na zdrowie.

Niedobór witaminy D najczęściej jest wynikiem niedostatecznej ekspozycji na słonce, choć sprawa w okresie zimowym jest nico utrudniona, zazwyczaj wystarczy dwudziestominutowy spacer w słońcu, aby uzupełnić właściwy poziom witaminy D. Do najczęstszych objawów niedoboru tej witaminy należą bóle kostno-mięśniowe, choroby przyzębia, utrata apetytu, biegunka, a także bezsenność oraz zaburzenia widzenia. Niedobór witaminy D skutkuje powstaniem osteoporozy oraz osteomalacji- czyli rozmiękaniem kości, osłabieniem mięśni i pojawieniem się skurczy. Co więcej, niedobór może sprzyjać rozwojowi otyłości oraz chorób układu krążenia, a także cukrzycy. Ponad to, może przyspieszyć procesy starzenia.

Witaminę D można przedawkować. Do sytuacji takiej najczęściej dochodzi podczas przyjmowania preparatów witaminowo- mineralnych, przy czym nadmiar oznacza czterokrotnie większą dawkę aniżeli zalecana. Nadmiar występowania witaminy D w organizmie objawia się utrata apetytu, nudnościami oraz biegunką, zazwyczaj pojawia się także zwiększone uczucie pragnienia połączone ze wzmożonym oddawaniem moczu oraz poceniem się, świąd głowy oraz ból głowy i oczu. Skutki nadmiaru witaminy D w organizmie mogą być groźne. Prowadzi do między innymi do gromadzenia się wapnia w tkankach, w szczególności  w tętnicach, nerkach oraz sercu. Może to w konsekwencji prowadzić do zaburzeń pracy serca oraz ośrodkowego układu nerwowego. Zwiększa się także ryzyko wystąpienia kamicy nerkowej oraz pęcherzyka żółciowego.

Najbezpieczniej jest sięgać po żywność bogata w witaminę D.  Znajdziemy ją przede wszystkim w morskich rybach takich jak węgorz, makrela, śledź oraz łosoś, mleku oraz produktach mlecznych, olejach roślinnych, jajach- głównie w żółtkach, wątróbce i serach dojrzewających.

Gołębi chód u dzieci – dlaczego tak się dzieje?

W zasadzie wszyscy rodzice z niecierpliwością czekają na dzień kiedy ich pociecha postawi swoje pierwsze kroki, nic z resztą dziwnego- wchodzi bowiem w kolejny etap rozwoju. Kiedy już dziecko nauczy się samodzielnie poruszać warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób to robi i pilnie obserwować jego postawę, aby móc wystarczająco szybko ją korygować i w przyszłości uniknąć ewentualnych wad.

Jak stawiają stopy dzieci?

Normą jest, że małe dzieci stawiają stopy do środka, . taki stan rzeczy może utrzymywać się do 6 roku życia. Zdarza się, że u dzieci występuje czasami tak zwany gołębi chód, który polega na stawianiu stóp podczas chodu, palcami skierowanymi do środka, a piętą skierowaną na zewnątrz.

Oby operacja nie była konieczna

__ Stopy małego dziecka __

Przyczyn nieprawidłowego stawiania stóp przez dziecko może być kilka, najczęściej jednak zbyt duże tak zwane przodoskręcenie szyjki kości udowej, która często towarzyszy dysplazji stawów biodrowych. Jeśli jednak stawy biodrowe są zdrowe, a dochodzi od nieprawidłowości w stawianiu stóp, możliwe, że napięcie pewnych grup mięśniowych jest nierówne i należy popracować nad ich wyrównaniem i zwiększeniem elastyczności.  Aby skorygować chód dziecka wskazane są ćwiczenia i wszelkie aktywności pomagające w korekcji.

Warto zachęcać dziecko do jazdy na rowerze, zwłaszcza z szeroko rozstawionymi kolanami oraz ćwiczenia polegającego na siadzie po turecku i próbie złączenia stóp z równoczesnym próbowaniem dociśnięcia kolan do podłoża. Dobrze jest także rozciągać pasma biodrowo-piszczelowe za pomocą specjalnego rollera lub ćwiczeń.

Przykładowym ćwiczeniem jest stanięcie prosto skrzyżowanie prawej nogi za lewą oraz uniesienie prawej ręki nad głowę i w takiej pozycji wykonanie skłonu tułowia w lewo.

Warto także wzmacniać tzw. rotatory zewnętrzne, czyli mięśnie pośladkowe, zasłaniacze oraz przywodziciele- mięsień prosty uda. Nie wskazane jest w tym przypadku nadwaga,  siadanie  kolanami na zewnątrz i pupą pomiędzy nogami. Najlepiej z każdą ewentualną wadą udać się do fizjoterapeuty, który podpowie jakie ćwiczenia wykonywać z dzieckiem. Brak reakcji ze strony rodziców, gdy dziecko jest jeszcze małe, może skutkować koniecznością przeprowadzenia operacji.

Strzelające stawy – czy to poważna sprawa?

Specyficzny dźwięk strzelających stawów najczęściej możemy usłyszeć gdy zaczynamy się ruszać pod dłuższym czasie spoczynku lub po nocy, a także podczas wykonywania konkretnych ruchów kończynami.

Zazwyczaj trzaskanie stawów jest niegroźne, jeżeli jednak trzaskaniu towarzyszy obrzęk lub ból w obszarze stawów, należy niezwłocznie udać się do specjalisty. Najczęściej do trzasków dochodzi w obszarze stawów kolanowych,  biodrowych oraz łopatki.

Trzaski w kolanie w większości przypadków powstają wskutek tak zwanej chondromalacji, czyli inaczej mówiąc rozmięknienia chrząstki stawowej, co powoduje powstanie szczelin w chrząstce stawowej. Może do niej dojść w przypadku długotrwałych przeciążeń, urazów, jałowej martwicy kości, wadliwego ukształtowania powierzchni stawowych, płaskostopia oraz koślawości kolan.

Trzaski w stawie biodrowym są wynikiem tak zwanego konfliktu tkanek miękkich z elementami kostnymi, które wystają. Jest to o tyle powszechna przypadłość, że określono ją mianem syndromu trzaskającego biodra. Jego przyczyną najczęściej są urazy, schorzenia lub przeciążenia stawu. Trzaski łopatki spowodowane są zaburzeniem biomechaniki ruchu łopatki, najczęściej wskutek uprawiania forsującej staw aktywności fizycznej. W celu postawiania diagnozy wykonuje się badanie palpacyjne i prowokuje trzaski, zleca się także wykonanie RTG dla ocenienia powierzchni stawowych oraz USG dla oceny stanu tkanek miękkich.

Leczenie przypadłości polega na równoczesnym przeprowadzeniu farmakoterapii oraz rehabilitacji. Zazwyczaj podaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, rozluźniające tkanki miękkie lub blokady w dany obszar. Zaleca się także oszczędzanie danego stawu oraz unikanie w miarę możliwości wykonywania ruchów, które prowokują trzaski w  stawie. W tym celu zaleca się stosowanie ortezy przez jakiś czas. Ponad to można zastosować fizykoterapię- to jest laseroterapia, zastosowanie pola magnetycznego lub ultradźwięków, elektrostymulację, a także poprzez masaż tkanek miękkich, taping, ćwiczenia lecznicze oraz posturalne.