(+48) 592 980 231 biuro@makehealth.pl

Leczenie zeza

Zez to zaburzenie spowodowane poprzez nieprawidłowe ustawienie oraz ruchomość gałek ocznych, poprzez wzmożone działanie jednej grupy mięśni  poruszających okiem w stosunku do oka drugiego lub też całkowitego wyłączenia pracy jednej grupy mięśni poprzesz uszkodzenie nerwów. To właśnie z tego  powodu widoczne jest niesymetryczne ustawienie oczu.

Zez stanowi również poważny defekt estetyczny dla osoby cierpiącej na zeza i powoduje przede wszystkim zaburzenie prawidłowego widzenia, sprawiając, że chory widzi obraz podwójnie. W konsekwencji zez może prowadzić do niedowidzenia, a w skrajnych przypadkach do całkowitej utraty wzroku. Wyróżnia się można trzy rodzaje zeza: zez towarzyszący, zez ukryty oraz zez porażenny.

Najczęściej występującą postacią jest zez towarzyszący. W tym przypadku, oś jednego oka trwale odchyla się od drugiego, ustawionego na wprost. Zez ten jest spowodowany zaburzeniami siły poszczególnych mięśni poruszających okiem. Ze względu na to w jaką stronę się odchyla oko, wyróżnia się zeza zbieżnego oraz rozbieżnego, ku górze oraz ku dołowi, a także zeza skośnego. W wyniku nieprawidłowego ustawienia oczu następuje dwojenie się widzianego obrazu. Poważnym następstwem zeza jest prawdopodobieństwo ograniczenia widzenia lub całkowita utrata wzroku. Co istotne, do pewnego wieku zez ma charakter odwracalny.

Podstawą leczenia zeza towarzyszącego jest szczegółowe badanie wzroku, wraz z oceną ostrości. Przeprowadza się również testy diagnostyczne,  mające na celu ocenę kąta zeza, a także zdolności widzenia obuocznego. Czasami wystarczy dobranie odpowiednich okularów, a jeśli to nie pomaga, to stosuje się tłumienie funkcji oka, które zezuje. W tym celu stosuje się specjalne przesłony na oko zdrowe, wraz ze szkłami korekcyjnymi. Przesłonę nosi się czasowo, przez sześć dni w tygodniu, po czym następuje jeden dzień odpoczynku. W ten sposób zmusza się oko zezujące do pracy. Przynosi to bardzo dobre rezultaty zwłaszcza na wczesnym etapie choroby.

Depresja

Zdarza się, że człowiek ma taki okres wżyciu w którym rzadziej się uśmiecha, częściej chodzi zamyślony czy też przygnębiony. Takich stanów doświadcza czasem każdy i nie znaczy to od razu, że ma on depresję. Szacuje się, że u ponad połowy osób cierpiących na depresję nie została ona nigdy zdiagnozowane, przy czy jest ona jedną z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Czy można zatem odróżnić obniżenie nastroju od depresji i czym ona właściwe jest?

Przede wszystkim depresja jest chorobą i o tym należy pamiętać. Składa się na nią zespół zaburzeń psychicznych dotykających w głównej mierze nastroju, emocji. Depresja może się objawiać w różnoraki sposób, często też pewne objawy występują łącznie. Bardzo częstym objawem, można powiedzieć, że charakterystycznym jest stopniowe obniżenie nastroju, poprzez obniżenie radości życia oraz odczuwania przyjemności z rzeczy, które dotychczas cieszyły połączone ze postępującym stopniowo zobojętnieniem. Często towarzysz temu niemożność panowania nad emocjami oraz huśtawki nastrojów, odbiegające od typowych zachowań. Powyższym objawom bardzo często towarzyszy również znaczne ograniczenie dotychczasowej aktywności życiowej, a także trudności z podejmowaniem decyzji oraz czynności, prowadzących w rezultacie do ich zaniechania.

Objawem choroby jest występujące myślenie depresyjne- to jest negatywne postrzeganie chwili obecnej, przyszłości, ale również przeszłości połączone z brakiem poczucia własnej wartości oraz niską samooceną, którym często towarzyszą niewłaściwe osądy co do własnej osoby oraz otoczenia.

Depresji towarzyszą również typowo fizjologiczne objawy takie jak problemy z koncentracją, częste zaburzenia snu, a nawet bezsenność, spadek libido oraz zmniejszenie lub całkowita utrata apetytu.  Jeżeli zaobserwujemy niepokojące nas objawy i będą się one utrzymywać przez okres od 2 do 4 tygodni, a już zwłaszcza jeśli ulegają one nasileniu należy się udać do psychiatry lub namówić taką osobę na wizytę, ponieważ w dużej ilości przypadków chorzy nie są w stanie poradzić sobie z depresją sami.

Refluks żołądka

Refluks to ogólnie ujmując zespół występujących dolegliwości wywołanych przez zarzucanie, czyli właśnie refluks treści żołądkowej do przełyku, a ponad to ze spożytym wcześniej pożywieniem do przełyku zarzucane są także kwasy i enzymy trawienne znajdujące się w żołądku.

Typowym objawem refluksu żołądkowo- przełykowego jest uczucie pieczenia, powszechnie nazywane również zgagą. Piekący ból najczęściej pojawia się w nadbrzuszu lub tuż za mostkiem, czasami zdarza się, że jest on również odczuwalny na poziomie gardła i promieniuje do szyi oraz żuchwy.

Zwykle zgaga pojawia się zaraz po jedzeniu, zwłaszcza jeśli spożyty posiłek był obfity, kwaśny, słodki lub cierpki. Innymi objawami refluksu jest gorycz oraz uczucie kwaśności w ustach, odbijanie się oraz bolesne przełykanie. Do mniej typowych objawów należy ból w klatce piersiowej lub nadbrzuszu, które mogły by sugerować bóle chorób wieńcowych, chrypka oraz kaszel o charakterze napadowym, ból gardła lub też zapalenie dziąseł. Powstanie refluksu ma ścisły związek z zapaleniem błony śluzowej przełyku, które z kolei spowodowane jest stałym zarzucaniem treści żołądkowej w raz z enzymami trawiennymi i kwasami do przełyku, prowadząc do osłabienia napięcia dolnego zwieracza przełyku.

Na rozwój schorzenia mogą mieć takie czynniki jak spożywanie pokarmów tłustych oraz takich, które drażnią przełyk, przepuklina rozporu przełykowego, palenie papierosów i naużywanie alkoholu, otyłość oraz noszenie zbyt obcisłej odzieży, urazy klatki piersiowej oraz przyjmowanie niektórych leków, obniżających ciśnienie w obszarze dolnego zwieracza przełyku.

Zazwyczaj zdiagnozowanie choroby refleksowej możliwe jest po objawach, jednak jeśli nie są one jednoznaczne, to w celu potwierdzenia najczęściej wykonuje się gastrofiberoskopię- czyli badanie polegające na wprowadzeniu sondy z kamerą i światłem do przewodu pokarmowego, w celu zbadania go i ewentualnym pobraniu wycinków do analizy. Czasem zleca się również wykonanie badania radiologicznego.

Na czym polega Hashimoto?

Hashimoto zwana jest także przewlekłym limfocytowym zapaleniem gruczołu tarczowego i jest chorobą autoimmunologiczna, inaczej mówiąc autoagresywną. Jest związana z układem odpornościowym człowieka, podczas której tenże układ odpornościowy nie broni organizmu przed wszelkimi infekcjami, ale wytwarza stany zapalne we własnych tkankach.

Pierwsze przypadki wystąpienia tej choroby opisane zostały już w 1912 roku przez Hakaru Hashimoto. Choroba ta w znacznej większości dotyka kobiet, głównie między 45, a 60 rokiem życia i ma charakter postępowy. Jej charakterystyczna cechą jest również to, że Hashimoto generalnie jest bezobjawowe, a towarzyszące chorobie przypadłości lub symptomy często przypisywane są stanom nie wiązanym z chorobą.

Głównymi objawami postępującej choroby jest zmęczenie, osłabienie, przygnębienie oraz rozdrażnienie, suchość skóry oraz kłopoty z utrzymaniem wagi, zaparcia, przedłużony czas trwania miesiączki, a także kiepska tolerancja zimna. Do podjęcia działań w kierunku zdiagnozowania choroby najczęściej dochodzi, gdy zaczynają się problemy z tarczycą. Zdiagnozowania polega na przeprowadzeniu wywiadu rodzinnego oraz lekarskiego, w celu stwierdzenia czy w rodzinie występowała choroba.

Uważa się, że Hashimoto może mieć podłoże genetyczne- w prawie 50 procentach choroba jest dziedziczona. Ponadto wykonuje się badanie palpacyjne, które pozwala na wykrycie nieprawidłowej budowy gruczołu oraz badania laboratoryjne. O chorobie może świadczyć podwyższone przeciwciała anty-TPO-Ab oraz przeciwciała antytyreoglobulinowe i przeciwciała TSH. Bada się również poziom hormonów T3 i fT3 oraz T4 i fT4. Czasem pomocniczo wykonuję się USG gruczołu oraz w celu wykluczenia zmian nowotworowych również badanie histopatologiczne. Leczenie farmakologiczne choroby oparte jest na podawaniu leków imminosuspresyjnych oraz sterydów o działaniu przeciwzapalnym. Bardzo ważnie jest ciągłe obserwowanie organizmu w celu wychwycenia jakichkolwiek zmian oraz zachowywanie odpowiedniej diety oraz systematyczność w wizytach lekarskich.

Przyczyny bólu kręgosłupa. Jak walczyć z bólem?

W dzisiejszych czasach ból kręgosłupa dotyka co raz częściej osób młodych i przestaje być dolegliwością typową dla osób w podeszłym wieku. Badania pokazują, że na różnego rodzaju bóle kręgosłupa cierpi około osiemdziesiąt procent ludzi, czyli całkiem sporo.

Przyczyny powstawania bólu kręgosłupa

Przyczyn powstawania bólu kręgosłupa może być wiele, przy czym ból może wynikać z powstałych niezależnie do naszej woli schorzeń, ale nie rzadko powodowany jest także z naszej winy oraz zaniedbań. Niestety, rzadko kiedy pamiętamy o zachowaniu prawidłowej postawy czy to poruszając się, czy po prostu siedząc. Nieprawidłowa pozycja bardzo obciąża poszczególne odcinki kręgosłupa. Szczególnie narażony na obciążenia jest odcinek lędźwiowo-krzyżowy.

Operacja kręgosłupa - panaceum na ból

______ Aby kręgosłup był sprawny ______

Przyczyną bólu kręgosłupa może być też nadwaga. Nadmierne, długotrwałe obciążenie kręgosłupa może doprowadzić do zbyt wczesnego wycierania się chrząstek pokrywających kości tworzących stawy, a w rezultacie końcowym do zwyrodnień. Kolejną przyczyną bólu mogą być również przeciążenia, np. przy podnoszeniu ciężarów, gdzie przy nie właściwej pozycji zwiększa się nacisk na kręgosłup. Może także dość do rozciągnięcia więzadeł, a czasem w konsekwencji do przemieszczenia dysków.

Ból kręgosłupa może pojawiać ponadto, gdy śpimy na nieodpowiednim materacu, czyli zbyt miękkim lub zbyt twardym. Najzdrowszy dla kręgosłupa jest materac średnio twardy, który dostosowuje się do ciężaru ciała i ugina pod nim maksymalnie do 3 cm. Ważna jest też poduszka, która powinna odciążać kark podczas snu. Nie powinna być ona ułożona zbyt wysoko, ale nie może być także zbyt płaska.

Zły dobór biustonosza powoduje ból kręgosłupa.

W przypadku kobiet ból może się pojawiać zwłaszcza w odcinku piersiowym kręgosłupa w sytuacji, gdy nosi ona niewłaściwy biustonosz, który gdy jest źle dobrze dobrany nie odciąża odpowiednio kręgosłupa na tym odcinku. Chodzenie na wysokich obcasach także może powodować bólu kręgosłupa, zwłaszcza w dole pleców, ponieważ chodzenie w butach tego typu wymusza nienaturalną postawę ciała, kładąc największy nacisk na śródstopie i palce.

Te i inne przyczyny bólu kręgosłupa powodują brak komfortu w codziennym życiu.

 

Do strony głównej.

Przepuklina kręgosłupa – najczęstsze objawy

Przepuklina kręgosłupa to schorzenie, zwane również wypadnięciem dysku dotykające w ostatnim czasie co raz młodszych osób. Przepuklina kręgosłupa polega na wysunięciu się jądra miażdżystego krążka międzykręgowego poza przestrzeń międzykręgową, który tym samym uciska na rdzeń lub nerwy, które od niego odchodzą. W znacznej większości, bo aż w siedemdziesięciu procentach przepuklina dotyczy odcinka lędźwiowego kręgosłupa, który jest de facto najbardziej obciążanym odcinkiem kręgosłupa.

Główne objawy przepukliny kręgosłupa.

Głównym objawem przepukliny kręgosłupa jest przede wszystkim ból, który towarzyszy przepuklinie wszystkich odcinków kręgosłupa. Nasilenie bólu oraz występowanie innych objawów zależy od umiejscowienia przepukliny. Najczęściej występująca przepuklina, czyli ta w obrębie odcinka lędźwiowego objawia się silnym bólem w krzyżu, często promieniującym do biodra oraz nogi. Ból ten utrudnia poruszanie, powoduje także często mrowienie, a także utratę czucia. Przepuklina odcinka szyjnego kręgosłupa objawia się mniej oczywistymi symptomami. Początkowo przejawia się lekkim bólem oraz sztywnością szyi, której mogą towarzyszyć trudności z naturalnym poruszaniem głową. Mogą pojawić się także mrowienie w rękach, bóle głowy, zawroty oraz rwa barkowa. W obrębie odcinka piersiowego przepuklina objawia się bólem promieniującym do żeber, w klatce piersiowej, jak również w okolicach serca. Ból ten nasila się podczas śmiechu, kichania oraz kaszlu.

Przepuklina najczęściej powstaje w wyniku przeciążenia kręgosłupa, ale może być także wynikiem urazu, gwałtownego dźwignięcia. Znaczenie ma także znaczne osłabienie mięśni grzbietu, które nie stanowią podpory dla kręgosłupa.

Zalecana profilaktyka.

Najlepszą profilaktyką przepukliny jest dobrany do wieku oraz sprawności danej osoby ruch, który nie przeciąża kręgosłupa. Diagnostyka przepukliny kręgosłupa polega na wykonaniu prześwietlenia bolącego odcinka kręgosłupa, a w razie konieczności wykonanie dodatkowych badań obrazowych jak tomografia komputerowa oraz rezonans magnetyczny. Leczenie obejmuje przyjmowanie środków farmakologicznych, najczęściej przeciwzapalnych, oraz odciążanie kręgosłupa.

 

Powrót na stronę główną.