(+48) 592 980 231 biuro@makehealth.pl
Zespół Dwona czy jest chorobą?

Zespół Dwona czy jest chorobą?

W brew powszechne opinii zespół Dwona nie jest chorobą, lecz wadą wrodzoną genów. Nazwa tej wady pochodzi od nazwiska człowieka, który jako pierwszy opisał tę wadę, a mianowicie lekarza Johna Langdona Downa. Zgodnie z statystykami szacuje się, że jedenaście lub dwanaście osób na dziesięć tysięcy ma zespół Dwona.

Skąd się bierze ta wada i co ją warunkuje?

Jak wspomniano na wstępie, za wystąpienie zespołu Downa odpowiedzialne są geny, nie wiadomo jednak dlaczego w niektórych przypadkach chromosomy nie rozdzielają się. Zespół Downa to zespół wad, spowodowanych zbyt dużą ilością materiału genetycznego, to jest dodatkowym chromosomem XI. Nie wiadomo dokładnie, dlaczego dochodzi do mutacji. Pewnym jest natomiast, że czynnikiem wpływającym na zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu Downa jest wiek matki. Wzrasta ono po przekroczeniu przez kobietę trzydziestego piątego roku życia. Osoby z zespołem tym są obarczone wieloma wadami. Niektóre dane wskazują, że istnieje trzysta różnych cech charakteryzujących zespół Downa.

Do najbardziej charakterystycznych cech zewnętrznych należą skośne, wąskie i krótkie szpary powiekowe, powiększony język z bruzdami, krótsza szyja niż u zdrowej osoby, a także krótsze kończyny. Ponadto zespołowi downa towarzyszą inne schorzenia. Najczęstszymi są choroby i wady serca w różnych postaciach, epilepsja, choroby tarczycy, wady wzroku oraz słuchu, problemy z układem pokarmowym, znacznie obniżona odporność oraz częste infekcje.

Mężczyźni z zespołem Downa są często bezpłodni. Kobiety natomiast mogą zajść w ciążę, jednak właściwie zawsze rodzą dzieci upośledzone umysłowo. Osoby z zespołem Downa często umierają przedwcześnie, to jest około  pięćdziesiątego roku życia, przedwcześnie się starzeją, a także znacznie częściej niż osoby zdrowe zapadają na Alzheimera. Współczesna medycyna pozwala na  zespołu Downa na bardzo wczesnym etapie ciąży podczas padań prenatalnych. Jeśli z jakiegoś powodu istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Downa, zaleca się przeprowadzić także testy genetyczne.

Zespół policystycznych jajników

Zespół policystycznych jajników

PCOS z angielskiego Polycystic Ovary Syndrome to choroba, której objawy nie wykazują bezpośrednio z związku z chorobą i łatwo je przypisać innemu schorzeniu. Szacuje się że PCOS dotyka około dziesięciu do piętnastu procent kobiet w wieku rozrodczym, a w siedemdziesięciu procentach przypadków powoduje bezpłodność.

Choć do końca przyczyny ich powstawania nie są znane, to uważa się, że zespół policystycznych jajników jest zaburzeniem endokrynologicznym, czyli u podstaw którego leżą nieprawidłowości w gospodarcze hormonalnej. Obraz kliniczny PCOS jest bardzo zróżnicowany. Jest natomiast kilka objawów charakterystycznych dla tego schorzenia. Pierwsze co powinno zaniepokoić to zaburzenia miesiączkowania. Szacuje się, że symptom ten występuje u dziewięćdziesięciu pięciu procent kobiet chorych na PCOS. Miesiączka występuje bardzo rzadko lub prawie wcale. Kolejnym objawem jest problem z płodnością, który wynika rzadkich miesiączek oraz cyklu, w którym nie dochodzi do owulacji. Kobiety z zespołem policystycznych jajników mają również większy problem do donoszeniem ciąży i częściej zdarzają się im poronienia, czego przyczyn należy się upatrywać w hormonach.

Typowym objawem PCOS jest także hiperandrogenizacja,  pod różnymi postaciami, często współistniejącymi ze sobą. Ponad to w niektórych przypadka pojawiać się może owłosienie w miejscach typowych dla mężczyzn, to jest na twarzy, brzuchu czy klatce piersiowej. Często pojawia się również trądzik.

Co istotne, około połowa kobiet z zespołem policystycznych jajników cierpi również na znaczną nadwagę, której przyczyną jest zaburzenie gospodarki węglowodanowej- oporności komórek na działanie insuliny, w wyniku czego nadmiar glukozy jest przekształcany w tłuszcze. Zespołowi policystycznych jajników często towarzyszą inne choroby. Jest to między innymi cukrzyca typu II, choroby układu sercowo- naczyniowego, hiperprolaktynemia czyli nadmiar wydzielanej prolaktyny czy też nowotwór trzonu macicy, który spowodowany jest nadmiarem estrogenów.

Wady zgryzu – co z nimi robić?

Wady zgryzu – co z nimi robić?

Zgodnie z niektórymi szacunkami znaczna część społeczeństwa cierpi na wady zgryzu. Wynika to między innymi z niedostatecznej dbałości o zgryz, ale również strach przed specjalistami i wizytami w gabinecie. Niektórzy także uważają, że na skorygowanie wad jest zbyt późno.

Dzisiejsza ortodoncja pozwala jednak na wyleczenie w zasadzie każdej wady zgryzu. Możemy podzielić anomalie zgryzu na wady samego zgryzu, wady twarzowo- szczękowe oraz wady zębowe. Ze względu na istniejące nieprawidłowości w łuku zębowym możemy wyróżnić zgryz otwarty- czyli brak stykania się zębów, tyłozgryz, przez który rozumie się cofnięcie się żuchwy, analogicznie- przodozgryz oraz zgryz krzyżowy, czyli nieprawidłowe nachodzenie na siebie zębów.

Generalnie wszystkie wymienione wyżej wady kwalifikują się do korekty oraz leczenia ortodontycznego wad zgryzu. W niektórych przypadkach konieczna jest również ingerencja chirurgiczna twarzowo-szczękowa. Istotne jest, że wady zgryzu są dziedziczne lub nabyte. Dziedzicznymi cechami będą zbyt ciasno ułożone zęby w łuku, zbyt mały lub nietypowy kształt szczęki, łącznie z tak zwanym rozszczepem podniebienia. Wady zgryzu mogą pojawić się również wskutek pewnych nawyków lub czynników zewnętrznych. Mogą to być między innymi ssanie kciuka, wypychanie języka, zbyt długie ssanie smoczka, to jest powyżej trzeciego roku życia, nieprawidłowo ukształtowane zęby, czy też źle dopasowane wypełnienia lub korony.

Leczenie ortodontyczne jest jedyną, ale zarazem niezwykle skuteczną metodą leczenia wad zgryzu. Najbardziej popularnymi rodzajami aparatów ortodontycznych są aparaty ruchome oraz aparaty stałe. W zależności od rodzaju wady specjalista dobierze najlepszy aparat do korekcji.

Aparaty stałe są przymocowywane do zębów na okres średnio około dwóch lat, a następnie leczenie jest podtrzymywane.

Aparaty ruchome, są wkładane, najczęściej na noc lub tez kilka godzin w ciągu dnia. Ich skuteczność zależy od systematyczności oraz długości noszenia. Jednakże jedne i drugie, odpowiednio dobrane potrafią przynieść naprawdę spektakularne efekty.

Pneumokoki – dlaczego są niebezpieczne?

Pneumokoki – dlaczego są niebezpieczne?

Czym są pneumokoki i dlaczego szczepienia przeciwko pneumokokom są tak ważne? Odpowiadamy. Pneumokoki są bakteriami, które leżą u źródła najczęstszych przyczyn poważnych zakażeń bakteryjnych u dzieci.

Pneumokoki często gnieżdżą się w nosie lub też w gardle nosiciela i nie wywołują objawów u dzieci zdrowych, przy czym nosicielami pneumokoków mogą być również osoby dorosłe. Mogą oni stanowić w tym wypadku źródło zachorowania dla innych osób, podatnych za zakażenie, infekcję.

W znacznej większości przypadków pneumokoki powodują zapalenia górnych dróg oddechowych, ale u bardziej podatnych dzieci oraz dorosłych mogą prowadzić do zagrażających życiu ciężkich zakażeń, do których należą między innymi posocznica, zwana również sepsą, polegającą na wielonarządowym zakażeniu, zapalenie opon rdzieniowo- mózgowych, a także zapalenia stawów oraz zapalenia płuc.

Zakażenia te powodują bardzo poważne powikłania, także o charakterze trwałym i mogą w rezultacie prowadzić od zgonu. Do zakażenia może dojść drogą kropelkową, poprzez wdychanie drobnych kropelek z w powietrzu lub poprzez bezpośredni  kontakt wydzieliny oraz śliny z dróg oddechowych z nosicielem albo chorym. Zwiększone ryzyko zakażenia występuje u wcześniaków oraz dzieci i dorosłych należących do grupy ryzyka, czyli chorujących na niektóre choroby przewlekłe to jest niedobory odporności, choroby serca, płuc, nerek, cukrzyca lub też wady słuchu. Jedynym dostępnym sposobem, aby ustrzec się przed zakażenie pneumokokami jest szczepienie ochronne.

Szczepionki zawierają maleńki fragment bakterii, przy czym  w Polsce dostępne są dwa rodzaje szczepionek: Szczepionki skoniugowane, które można podać od szóstego miesiąca życia oraz Szczepionki polisacharydowe, które można podać dzieciom powyżej drugiego roku życia u osób z grupy ryzyka. Szczepionki są skuteczne. Liczne badania kliniczne oraz laboratoryjne  wykazują zmniejszenie liczby zachorowań na inwazyjną chorobę pneumokokową, a także zmniejszenie częstości nosicielstwa pneumokoków.

Urazy kręgosłupa szyjnego. Dlaczego są niebezpieczne?

Urazy kręgosłupa szyjnego. Dlaczego są niebezpieczne?

Generalizując, wszelkie urazy kręgosłupa są niebezpieczne. Zdecydowana większość przypadków urazów dotyka osób pomiędzy szesnastym a dwudziestym piątym rokiem życia, jednak niektóre urazy odcinka szyjnego są typowe dla osób starszych.

Jakie urazy kręgosłupa spotykamy?

Rodzaj urazów odcinka szyjnego kręgosłupa zasadniczo dzieli się według tego, w jaki sposób one powstają, czyli według mechanizmu.  Będą to zatem urazy o mechanizmie zgięciowym, urazy o mechanizmie wyprostnym, urazy kompresyjne oraz urazy o nieznanym mechanizmie powstania. Urazami o mechanizmie zgięciowym będą wszelkie urazy typu zwichnięcia czy podwichnięcia. Uraz ten jest często obustronny i bardzo niestabilny.

Czasami kręgi mogą się przesunąć ku przodowi, aż o pięćdziesiąt procent szerokości kręgu, jak również w niektórych przypadkach pojawia się także poszerzenie wyrostka kolczystego. Z kolei do urazów o mechanizmie wyprostnym  zaliczamy złamanie części międzystawowej obrotnika, które stanowią między dziesięć, a piętnaście procent wszystkich urazów wyprostnych, złamanie blaszki granicznej, złamanie łuku tylnego atlasu, a także złamanie dyslokacyjne.

Osoba, która doznała urazu kręgosłupa szyjnego będzie przede wszystkim wskazywała na na ból karku, a także sztywność karku. Wystąpić może również bolesność palpacyjna, jednakże tylko  u tych osób, które podczas urazu nie straciły przytomności.

Urazom kręgosłupa szyjnego towarzyszą także często zaburzenia świadomości, uszkodzenia naskórka lub twarzy. Zważywszy, że do urazów kręgosłupa tego typu, czyli w odcinku szyjnym najczęściej dochodzi podczas wypadków komunikacyjnych lub innych wypadków, przed przystąpieniem do udzielenia pomocy osobie poszkodowanej należy mieć na uwadze kilka istotnych rzeczy. Przede wszystkim, zanim udzielimy pierwszej pomocy upewnijmy się, że poszkodowany oraz my sami jesteśmy bezpieczni i nic nam nie zagraża.

Jeśli podejrzewamy u osoby poszkodowanej uraz kręgosłupa, to pamiętajmy, że nie wolno takiej osoby przewracać, należy natomiast udrożnić drogi oddechowe oraz przywrócić oddychanie i krążenie krwi, a następnie zadzwonić po pogotowie, które udzieli fachowej pomocy, między innymi zakładając poszkodowanemu specjalny, usztywniony kołnierz, który ma na celu zapobiec uszkodzeniom rdzenia kręgowego.

Hashimoto

Hashimoto

Hashimoto jest chorobą autoimmunologiczna, to jest autoagresywną związaną z układem odpornościowym człowieka, podczas której tenże układ odpornościowy nie broni organizmu przed wszelkimi infekcjami. A wytwarza stany zapalne we własnych tkankach. Choroba Hashimoto zwana jest także przewlekłym limfocytowym zapaleniem gruczołu tarczowego. Pierwsze przypadki choroby opisane zostały już w 1912 roku przez Hakaru Hashimoto.

Choroba tam w znacznej większości dotyka kobiet, głównie między 45, a 60 rokiem życia i ma charakter postępowy. Chcą charakterystyczna jest również to, że Hashimoto  generalnie jest bezobjawowe, a towarzyszące chorobie przypadłości lub symptomy często przypisywane są stanom nie wiązanym z chorobą.

Objawami postępującej choroby jest zmęczenie, osłabienie, przygnębienie oraz rozdrażnienie, suchość skóry oraz kłopoty z utrzymaniem wagi, zaparcia, przedłużony czas trwania miesiączki, a także kiepska tolerancja zimna. Do podjęcia działań w kierunku zdiagnozowania choroby najczęściej dochodzi, gdy  zaczynają się problemy z tarczycą. Postawienie diagnozy polega na przeprowadzeniu wywiadu rodzinnego oraz lekarskiego, w celu stwierdzenia czy w rodzinie występowała choroba, ponieważ uważa się, że Hashimoto może mieć podłoże genetyczne- w prawie 50 procentach choroba jest dziedziczona. Ponadto wykonuje się badanie palpacyjne, które pozwala na wykrycie nieprawidłowej budowy gruczołu oraz badania laboratoryjne.

O problemach może świadczyć podwyższone przeciwciała anty-TPO-Ab oraz przeciwciała antytyreoglobulinowe i przeciwciała TSH. Bada się również poziom hormonów T3 i fT3 oraz T4 i fT4. Czasem pomocniczo wykonuję się USG gruczołu  oraz w celu wykluczenia zmian nowotowrochych-badanie histopatologiczne. Leczenie farmakologiczne choroby oparte jest na podawaniu leków imminosuspresyjnych oraz sterydów o działaniu przeciwzapalnym. Bardzo ważnie jest ciągłe obserwowanie organizmu w celu wychwycenia jakichkolwiek zmian oraz zachowywanie odpowiedniej diety oraz systematyczność w wizytach lekarskich.

Witamina D

Witamina D

Witamina D pełni niezwykle ważne funkcje w organizmie- głównie witamina D bierze udział w regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej i mineralizacji tkanki kostnej. Bardzo ważne jest jednak, aby była ona dostarczana w odpowiednich dawkach- zarówno jej niedobór jak i nadmiar może mieć negatywne skutki dla zdrowia.

Niedobór witaminy D najczęściej jest wynikiem niedostatecznej ekspozycji na słonce, choć sprawa w okresie zimowym jest nico utrudniona, zazwyczaj wystarczy dwudziestominutowy spacer w słońcu, aby uzupełnić właściwy poziom witaminy D. Do najczęstszych objawów niedoboru tej witaminy należą bóle kostno-mięśniowe, choroby przyzębia, utrata apetytu, biegunka, a także bezsenność oraz zaburzenia widzenia. Niedobór witaminy D skutkuje powstaniem osteoporozy oraz osteomalacji- czyli rozmiękaniem kości, osłabieniem mięśni i pojawieniem się skurczy. Co więcej, niedobór może sprzyjać rozwojowi otyłości oraz chorób układu krążenia, a także cukrzycy. Ponad to, może przyspieszyć procesy starzenia.

Witaminę D można przedawkować. Do sytuacji takiej najczęściej dochodzi podczas przyjmowania preparatów witaminowo- mineralnych, przy czym nadmiar oznacza czterokrotnie większą dawkę aniżeli zalecana. Nadmiar występowania witaminy D w organizmie objawia się utrata apetytu, nudnościami oraz biegunką, zazwyczaj pojawia się także zwiększone uczucie pragnienia połączone ze wzmożonym oddawaniem moczu oraz poceniem się, świąd głowy oraz ból głowy i oczu. Skutki nadmiaru witaminy D w organizmie mogą być groźne. Prowadzi do między innymi do gromadzenia się wapnia w tkankach, w szczególności  w tętnicach, nerkach oraz sercu. Może to w konsekwencji prowadzić do zaburzeń pracy serca oraz ośrodkowego układu nerwowego. Zwiększa się także ryzyko wystąpienia kamicy nerkowej oraz pęcherzyka żółciowego.

Najbezpieczniej jest sięgać po żywność bogata w witaminę D.  Znajdziemy ją przede wszystkim w morskich rybach takich jak węgorz, makrela, śledź oraz łosoś, mleku oraz produktach mlecznych, olejach roślinnych, jajach- głównie w żółtkach, wątróbce i serach dojrzewających.

Gołębi chód u dzieci – dlaczego tak się dzieje?

Gołębi chód u dzieci – dlaczego tak się dzieje?

W zasadzie wszyscy rodzice z niecierpliwością czekają na dzień kiedy ich pociecha postawi swoje pierwsze kroki, nic z resztą dziwnego- wchodzi bowiem w kolejny etap rozwoju. Kiedy już dziecko nauczy się samodzielnie poruszać warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób to robi i pilnie obserwować jego postawę, aby móc wystarczająco szybko ją korygować i w przyszłości uniknąć ewentualnych wad.

Normą jest, że małe dzieci stawiają stopy do środka, . taki stan rzeczy może utrzymywać się do 6 roku życia. Zdarza się, że u dzieci występuje czasami tak zwany gołębi chód, który polega na stawianiu stóp podczas chodu, palcami skierowanymi do środka, a piętą skierowaną na zewnątrz.

Oby operacja nie była konieczna

__ Stopy małego dziecka __

Przyczyn nieprawidłowego stawiania stóp przez dziecko może być kilka, najczęściej jednak zbyt duże tak zwane przodoskręcenie szyjki kości udowej, która często towarzyszy dysplazji stawów biodrowych. Jeśli jednak stawy biodrowe są zdrowe, a dochodzi od nieprawidłowości w stawianiu stóp, możliwe, że napięcie pewnych grup mięśniowych jest nierówne i należy popracować nad ich wyrównaniem i zwiększeniem elastyczności.  Aby skorygować chód dziecka wskazane są ćwiczenia i wszelkie aktywności pomagające w korekcji.

Warto zachęcać dziecko do jazdy na rowerze, zwłaszcza z szeroko rozstawionymi kolanami oraz ćwiczenia polegającego na siadzie po turecku i próbie złączenia stóp z równoczesnym próbowaniem dociśnięcia kolan do podłoża. Dobrze jest także rozciągać pasma biodrowo-piszczelowe za pomocą specjalnego rollera lub ćwiczeń.

Przykładowym ćwiczeniem jest stanięcie prosto skrzyżowanie prawej nogi za lewą oraz uniesienie prawej ręki nad głowę i w takiej pozycji wykonanie skłonu tułowia w lewo.

Warto także wzmacniać tzw. rotatory zewnętrzne, czyli mięśnie pośladkowe, zasłaniacze oraz przywodziciele- mięsień prosty uda. Nie wskazane jest w tym przypadku nadwaga,  siadanie  kolanami na zewnątrz i pupą pomiędzy nogami. Najlepiej z każdą ewentualną wadą udać się do fizjoterapeuty, który podpowie jakie ćwiczenia wykonywać z dzieckiem. Brak reakcji ze strony rodziców, gdy dziecko jest jeszcze małe, może skutkować koniecznością przeprowadzenia operacji.

Strzelające stawy – czy to poważna sprawa?

Strzelające stawy – czy to poważna sprawa?

Specyficzny dźwięk strzelających stawów najczęściej możemy usłyszeć gdy zaczynamy się ruszać pod dłuższym czasie spoczynku lub po nocy, a także podczas wykonywania konkretnych ruchów kończynami.

Zazwyczaj trzaskanie stawów jest niegroźne, jeżeli jednak trzaskaniu towarzyszy obrzęk lub ból w obszarze stawów, należy niezwłocznie udać się do specjalisty. Najczęściej do trzasków dochodzi w obszarze stawów kolanowych,  biodrowych oraz łopatki.

Trzaski w kolanie w większości przypadków powstają wskutek tak zwanej chondromalacji, czyli inaczej mówiąc rozmięknienia chrząstki stawowej, co powoduje powstanie szczelin w chrząstce stawowej. Może do niej dojść w przypadku długotrwałych przeciążeń, urazów, jałowej martwicy kości, wadliwego ukształtowania powierzchni stawowych, płaskostopia oraz koślawości kolan.

Trzaski w stawie biodrowym są wynikiem tak zwanego konfliktu tkanek miękkich z elementami kostnymi, które wystają. Jest to o tyle powszechna przypadłość, że określono ją mianem syndromu trzaskającego biodra. Jego przyczyną najczęściej są urazy, schorzenia lub przeciążenia stawu. Trzaski łopatki spowodowane są zaburzeniem biomechaniki ruchu łopatki, najczęściej wskutek uprawiania forsującej staw aktywności fizycznej. W celu postawiania diagnozy wykonuje się badanie palpacyjne i prowokuje trzaski, zleca się także wykonanie RTG dla ocenienia powierzchni stawowych oraz USG dla oceny stanu tkanek miękkich.

Leczenie przypadłości polega na równoczesnym przeprowadzeniu farmakoterapii oraz rehabilitacji. Zazwyczaj podaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, rozluźniające tkanki miękkie lub blokady w dany obszar. Zaleca się także oszczędzanie danego stawu oraz unikanie w miarę możliwości wykonywania ruchów, które prowokują trzaski w  stawie. W tym celu zaleca się stosowanie ortezy przez jakiś czas. Ponad to można zastosować fizykoterapię- to jest laseroterapia, zastosowanie pola magnetycznego lub ultradźwięków, elektrostymulację, a także poprzez masaż tkanek miękkich, taping, ćwiczenia lecznicze oraz posturalne.

Ibuprofen – najpopularniejszy lek przeciwbólowy.

Ibuprofen – najpopularniejszy lek przeciwbólowy.

Ludzie dzielą się na dwa typy: na tych który czekają, aż ból sam przejdzie oraz na tych, który łapią za środki przeciwbólowe od razu w momencie pojawienia się bólu. Zasadniczo nie ma w tym nic złego, o ile będziemy pamiętać, że środki przeciwbólowe to nie witaminy i chociaż oficjalnie mają na celu nam pomóc,  to bardzo często leki przeciwbólowe po prostu szkodzą naszemu zdrowiu.

Leki przeciwbólowe możemy podzielić na te działające na poziomie centralnym, czyli wpływające na centralny układ nerwowy oraz na te działające obwodowo, a prościej mówiąc miejscowo, wpływające na  same nerwy czuciowe oraz włókna nerwowe.  Ibuprofen jest najpopularniejszym lekiem przeciwbólowym. Jest ogólnodostępny- kupimy go zarówno w aptece, drogerii, na stacji benzynowej jak i w kiosku. Zaliczany jest do grupy tak zwanych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, działa zatem przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo. Można go stosować u dzieci już od szóstego miesiąca życia. Działa w czasie 30 minut od jego przyjęcia, przy czym działanie utrzymuje się przez około cztery do sześciu godzin. Ibuprofen stosowany jest w takich środkach jak Ibuprom, Nurofen, MIG400, Acatar Zatoki, Ibufen, czy  Ibum oraz w maściach i żelach przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Rzadko kiedy ktoś z nas czyta ulotki dołączone do opakowania.

Okazuje się jednak, że tak popularny Ibuprofen nie może być stosowany u każdego. Bardzo ostrożne w przyjmowaniu Ibuprofenu powinny być osoby uczulone na salicylany oraz cierpiące na astmę, wrzody żołądka i dwunastnicy. Przeciwwskazaniem do zastosowania Ibuprofenu jest skłonność do krwawień, niewydolność nerek oraz kłopoty z wątrobą, a także choroby przewlekłe układu pokarmowego. Co więcej, odraza się stosowanie tego środka przeciwbólowego kobietom, które planują zajść w ciążę, ponieważ uważa się, że może on mieć negatywny wpływ na płodność.  Niewskazane jest także jego długotrwałe stosowanie, ze względu na możliwość wchodzenia w rekcje z innymi lekami, zwłaszcza z innymi  niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz przeciwzakrzepowymi.

halluforte_small

Haluforte

Hallu Forte*

  • pomaga zmniejszyć haluksy
  • redukuje obrzęki, otarcia, nagniotki
  • poprawia komfort poruszania się
  • zmniejsza stany zapalne
  • łagodzi ból i uczucie dyskomfortu
  • wzmacnia ukrwienie stopy
  • objęty gwarancją 60 dni
  • szybka wysyłka

wczoraj 297 zł, dziś 137 zł

Zamów teraz